Ä°ran ÅŸahlarından biri, Hz. Muhammed’in (s.a.v) hizmetinde bulunmak üzere hâzık (uzman) bir hekim göndermiÅŸti. Bu doktor birkaç sene Arap diyarında bulunduÄŸu halde kendisine hiç baÅŸvuran olmadı. Bir gün Resûl-i Ekrem’in huzuruna gelerek şöyle yakındı: “Beni, ashabının tedavisi için yollamışlardı. Halbuki bugüne kadar bana bir tek baÅŸvuran olmadı ki, ben de yükümlü olduÄŸum görevi yerine...

Bir derviÅŸ, yoksulluk ateÅŸi içinde yanıp tütüyor, yamayı yama üstüne dikip giyiyordu. Ve kendini daima şöyle teselli ediyordu: Yoksulluk sıkıntısına katlan da baÅŸkasına el açma! Ä°nsanın kendi sıkıntısına katlanması baÅŸkasının minnet yükünü çekmesinden iyidir. Bir gün biri ona dedi ki: “Bu zarureti ne çekip duruyorsun? Herkese bağış ve ihsanda bulunan falan kimseye sen de müracaat et. O, sizin...

Mısır’da iki beyzâde vardı. Bunlardan biri ilim tahsil ediyor, diÄŸeri mal kazanıyordu. Sonunda biri, zamanının en büyük âlimi, öbürü de Mısır ülkesinin hâkimi oldu. Siyasi göreviyle övünen kardeÅŸ fakir kardeÅŸini hor görürdü. Bir gün ona dedi ki: “Ben saltanata erdim, sen hâlâ fakirlik ve miskinlik içindesin!” Fakir kardeÅŸ şöyle cevap verdi:  ”Ben bu nimetin şükrünü nasıl...

Bir gün Faslı bir dilenci, Halep tüccarlarına şöyle diyordu: “Ey zenginler! EÄŸer sizde insaf, bizde de kanaat olsaydı, dilenmek âdeti dünyadan kalkardı.” Ey kanaat, zenginliÄŸi senden beklerim. Senden üstün baÅŸka bir nimet yoktur. Lokman hikmeti sabırla kazandı. Sabırsız gönülde hikmet bulunmaz. Gülistan – Åžeyh Sa’di-i Åžirazi %yazi_baslik%...

Bir bilgeye, “YiÄŸitlikle cömertlikten hangisi daha makbuldür?” diye sordular. Bilge şöyle cevap verdi: “Cömert olan kimsenin yiÄŸitliÄŸe ihtiyacı yoktur.” Behrâm-ı Acem[58] kabrine şöyle yazdırmıştı: Cömertlik eli, pazu gücünden daha iyidir. Hâtem-i Tâî[59] öldü, fakat onun ünü devamlı dillerde anıldı. Malının zekâtını ver, çünkü budanan asma daha çok üzüm verir. [59 Hâtem-i...

Bir kubbe üstünde otlarla baÄŸlanmış bir iki deste taze gül gördüm. “Bu deÄŸersiz ot nasıl olmuÅŸ da kendiliÄŸinden güller arasına girmiÅŸ?” dedim. Bu sözümü duyan ot.* “Ey Sa’dî, hakareti bırak! Gürdüğün otun kıymeti yoksa da kerem sahipleri sohbet hakkını unutmaz. Biliyorum, ne rengim var ne de kokum, fakat o bahçede yetiÅŸen bir otum. Ben de Allah’ın bir kölesi, Onun lutuf ve...